ΠΑΡΑΜΥΘΟΠΟΙΕΙΟ

ΤΑ ΞΩΤΙΚΟΠΑΠΟΥΤΣΑ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ

2010-11-10T06:58:00.002-10:00

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.....

2010-06-28T21:20:00.007-10:00

Εδώ και αρκετό καιρό δεν έχω κάνει καμία ανάρτηση, γιατί πολύ απλά δεν έγραφα τίποτα. Λίγο οι ρυθμοί της ζωής, λίγο η γενική κατήφεια και απογοήτευση με πήραν από κάτω. Και ύστερα είναι και το άλλο… Οι αρνητικές απαντήσεις των εκδοτικών οίκων ή η απουσία οποιασδήποτε απάντησης με έκαναν να πιστεύω ότι δεν αξίζει τον κόπο. Ένας πολύ γνωστός εκδότης, μάλιστα, μου είπε: «Μπορεί αυτά που μου έφερες να διαβάσω να είναι καλύτερα από κάποια του Τριβιζά, μα αυτός είναι Ο Τριβιζάς και ξέρω ότι θα πουλήσω»!!! Νόμιζα ότι πήγα να πουλήσω πατάτες μα έμειναν απούλητες, γιατί δεν ήταν Νευροκοπίου!!!! Σεβαστοί οι συγγραφείς που με τα βιβλία τους μεγαλώσαμε, που τα προτείνουμε στα παιδιά μας και στους μαθητές μας, που «άνοιξαν δρόμο» στο χώρο της συγγραφής παιδικών βιβλίων, μα έχουν καταντήσει «απολιθώματα» στα ράφια των βιβλιοπωλείων και κάθε χρόνο ανακυκλώνονται ξανά και ξανά από τους ίδιους εκδοτικούς οίκους! Έλεος!

Αν και δεν έγραφα άλλο, δεν το έβαλα κάτω και συνέχιζα να στέλνω χειρόγραφα και βιογραφικά μέχρι που η απάντηση ήρθε από έναν καινούριο εκδοτικό οίκο που συστάθηκε με σκοπό, όπως λέει ο εκδότης ο κ. Μουρατίδης, «να κυκλοφορούμε «χαλαρά» και χωρίς το άγχος των πωλήσεων να κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας σαν δαμόκλειος σπάθη, μερικά βιβλία που σε άλλη περίπτωση δεν θα είχαν τύχη.» Αυτές είναι οι Εκδόσεις Τετράγωνο(www.ekdoseistetragono.gr). Με συνέπεια στην υπόσχεση και στο όνειρο κυκλοφόρησαν τα πρώτα παιδικά και όχι μόνο, βιβλία. «Τα Παραμύθια της Θάλασσας» που βρέθηκε στα χέρια μου είναι από τα λίγα βιβλία παιδικά των τελευταίων χρόνων που θα μπορούσα να πω ότι είναι υπόδειγμα αισθητικής , εικονογράφησης και τυπώματος. Προσεκτική δουλειά με σεβασμό στο δημιουργό, στο κείμενο και στο παιδί.

Εκτός από το δικό μου παραμύθι με τίτλο «Τα ξωτικοπάπουτσα» ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου το βιβλίο της Ελίζας Μπακοπούλου «Ένα αγόρι που κολύμπησε να φτάσει το φεγγάρι» με την παραμυθένια εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα.

Αν και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, τα παραμύθια τελικά ποτέ δεν χάνουν τη μαγεία και την αξία τους. Άλλωστε αν τα εξετάσουμε από την πλευρά της ετυμολογίας αυτός είναι ο ρόλος τους, να παρηγορούν, να κάνουν την πραγματικότητα λίγο πιο υποφερτή. Γι’ αυτό πάντα λέω: «Να αποφεύγεις όσους δε διαβάζουν παραμύθια και να φοβάσαι αυτούς που τα λεν με ευκολία»!!!

ΕΝΑΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΑΠ' ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

2010-01-05T08:13:00.001-10:00

Ένας γάιδαρος απ’ τη Γαλλία

έχει μεγάλη φαντασία.
Συγγραφέας θέλει να γίνει,
μα του χρειάζεται γαλήνη.
Ξαπλώνει πάνω στο γρασίδι,
σηκώνει το δεξί του φρύδι
και είναι έτοιμος να γράψει,
όμως κάτι έχει ξεχάσει.
Την αλφαβήτα δε γνωρίζει,
ξέρει μόνο να γκαρίζει!
Πώς τα γράμματα θα μάθει,
να τα λέει, να τα γράφει;
Γυρίζει πίσω στο παχνί
και ξυπνάει την άλλη αυγή.
Στη γαλατιέρα βάζει γάλα
και μ’ αυτό κάνει γαργάρα.
Κάνει πρωινή γυμναστική,
παίρνει το γλειφιτζούρι του μαζί
και πάει στη γαλοπούλα τη δασκάλα,
που μάθημα κάνει πάνω σε σκάλα.
«’Ήρθα γράμματα να μάθω,
να τα λέω, να τα γράφω.
Θέλω να γίνω συγγραφέας,
όχι, μια ζωή μεταφορέας!»
Τα μαθήματα αρχίζει
μα η αλφαβήτα τον ζαλίζει.
Η γεωμετρία δεν του αρέσει,
άλλο δεν μπορεί ν’ αντέξει.
Τα τρίγωνα τον κοροϊδεύουν
και πάνω στα αυτάκια του,
τετράγωνα χορεύουν!
Το μάθημα το παρατάει,
μια γραφομηχανή ζητάει.
Μα τα πλήκτρα είναι μικρά,
δεν είναι για γαϊδούρια αυτά
κι έτσι όπως τα χτυπάει,
τη γραφομηχανή τη σπάει!
Γράμματα και γραμματάκια,
τα κάνει χίλια κομματάκια
Πηγαίνει δίπλα στο γιαλό
κι αρχίζει κλάμα γοερό.
Μια γαρίδα τον κοιτάζει
και γαριδοαναστενάζει.
«Τι έχεις και γαϊδουρογκαρίζεις;
Το κεφάλι μου ζαλίζεις!!!!»
«Δεν μπορώ γράμματα να μάθω,
να τα λέω, να τα γράφω.
Τι άλλο θες να πάθω;;»
«Αχ, καημένο μου γαϊδούρι,
να, πάρε ένα γλειφιτζούρι
κι ένα βότσαλο για γούρι
και πάνε στη μάγισσα Γιολάντα,
που φοράει μια τιράντα.
Εκείνη που ξέρει τα πολλά,
θα σου τα μάθει και αυτά.»
Μια και δυο ο γαϊδουράκος,
το κλάμα σταματάει
και στη μαγισσούλα πάει.
Για κακή του τύχη όμως,
στη Γιολάντα όταν φτάσει,
τα γυαλιά της θα ‘χει χάσει!
Πώς θα διαβάσει δίχως αυτά
ξόρκια, φίλτρα και υλικά;
Γονατιστός ο γαϊδουράκος
και από τη στεναχώρια ράκος,
τη μαγισσούλα παρακαλεί
τη συνταγή να θυμηθεί.
Η Γιολάντα το λυπάται,
λέει πως τη συνταγή θυμάται.
Σε μια γαβάθα βάζει ευθύς
ό,τι μπορείς να φανταστείς!
Λίγο γέλιο από γαρίδα,
λίγο κλάμα από ακρίδα,
λίγη γλοιώδη λίγδα,
μουστάκια από γαλάζια γίδα,
μαύρη αλμυρή γλιστρίδα,
κλωστές από γιλέκο που φόρεσε γοργόνα,
ενός γαλακτοπώλη τη βελόνα,
κομματάκια από γκοφρέτα
και άσπρη μουχλιασμένη φέτα.
Όλα αυτά τ’ ανακατεύει
και γύρω απ’ το τσουκάλι της,
απ’ τη χαρά, χορεύει.
Και μόλις ο ήλιος αρχίζει πια να γέρνει,
στο γάιδαρο, το φέρνει.
Με μιας αυτός το κατεβάζει
κι από το φόβο του, αρχίζει να φωνάζει.
Κάτι του γαργαλάει τ’ αυτιά,
κάτι του γδέρνει την κοιλιά,
τα ματάκια του γουρλώνει και
σαν το μπαλονάκι, αρχίζει να φουσκώνει!
Κάνει τότε να γκαρίξει,
να τσιρίξει, να σφυρίξει,
μα αντί για γαϊδουροφωνή,
σαν αηδόνι κελαηδεί!!
Αρχίζει με μιας να τραγουδά
και με τα πουλιά μιλά.
Τότε…… τη φαντασία του όλη βάζει
και στο λεπτό, στιχάκια βγάζει.
Έχει ταλέντο τώρα πια
Και γυρίζει σε χωριά
σε πεδιάδες και βουνά.
Τραγουδάει στα ζωάκια
και χορεύουν γαϊτανάκια,
γουστερίτσες και γελάδες,
γερακίνες, γαλατάδες,
γαλοπούλες και γατούλες,
γιαγιάδες παχουλούλες,
γίδια και γιδοβοσκοί,
γέροι και γελωτοποιοί
γίγαντες και αμαζόνες,
γορίλες και γοργόνες.

2009-12-03T21:25:00.001-10:00

Ανεβάζοντας την προηγούμενη ανάρτηση σκεφτόμουν πόσοι «καλικάντζαροι» νιώθουν πραγματικά μόνοι, ειδικά τώρα τα Χριστούγεννα. Πόσοι προσπαθούν να προσεγγίσουν κάποιον αλλά πάντα με λάθος τρόπο και πόσοι τελικά μένουν μόνοι στην κολοκυθιά τους να διαβάζουν και να λένε στον εαυτό τους παραμύθια. Μήπως και τα blogs είναι μια ακόμη κολοκυθιά όπου μόνοι τελικά μιλάμε και καταλήγουμε μόνοι και πάλι μόνοι; Είναι πραγματικά τρόπος επικοινωνίας; Ή είναι απλά «ξεφόρτωμα» με την ψευδαίσθηση ότι κάποιος ακούει την πλευρά του εαυτού που εμείς θέλουμε να προβάλλουμε; Και η υπόλοιπη εικόνα μας πού κρύβεται; Και στην τελική γιατί να κρύβεται;

Γιατί κανένας μας δεν τολμά να πει «Φαίνεστε τόσο «πλούσιοι» άνθρωποι θα ήθελα να σας γνωρίσω από κοντά. Να σας πω βρε αδελφέ Καλά Χριστούγεννα με τη φωνή μου και όχι με τα δάχτυλά μου!» και πόσοι από μας πραγματικά χωρίς καχυποψία θα δέχονταν μια τέτοια πρόσκληση;

Όπως και να ‘χει οι ευχές είναι ευχές……. Καλά Χριστούγεννα!!!

ΕΝΑΣ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΜΠΟΥΚΤΟΥ

2009-12-03T21:09:00.003-10:00

Ένας καλικάντζαρος από το Καμερούν
έχει αυτιά μεγάλα που όλα τα ακούν.
Ακούει τις κατσίκες, όταν τραγουδάνε,
ακούει τα κουνούπια, όταν περπατάνε,
τους άγριους κουρσάρους, όταν χασμουριούνται
και όλες τις γοργόνες, βαθιά όταν κοιμούνται.
Μένει σε μια κολοκυθιά,
δίπλα σε μία ρεβιθιά,
που κάνει κόκκινα ρεβίθια,
τις νύχτες διαβάζει παραμύθια.
Του αρέσουν τα κουφέτα,
τα κεράσια και η φέτα.
Παίζει κρυφτό με τις ακρίδες,
κρυφομιλάει στις κατσαρίδες.
Το πρωί ξυπνάει με κέφι,
παίρνει το μικρό του ντέφι
και αρχίζει να χτυπάει,
τα κοκόρια όλα ξυπνάει.
Κι αφού το δάσος ξεσηκώσει
και τα χέρια του τεντώσει,
φοράει καπέλο με κουδούνια,
στις καμινάδες κάνει κούνια.
Έτσι η μέρα του αρχίζει,
τον κόσμο όλο αυτός ζαλίζει.
Κάνει συχνά κατεργαριές,
αταξίες και ζημιές.
Τρικλοποδιά βάζει στις κάμπιες,
βάφει κόκκινες τις μπάμιες,
χτενίζει με χτένα όλους τους κάκτους,
κοροϊδεύει τους βατράχους!
Σ’ ένα τσίρκο μία μέρα,
μπαίνει με κέφι και αέρα.
Βρίσκει του κλόουν εκεί τη μύτη,
την πετάει απ’ το φεγγίτη.
Κρεμμύδι παίρνει από το ράφι,
κατακόκκινο το βάφει
και μοιάζει τώρα με τη μύτη,
που πέταξε απ’ το φεγγίτη.
Τη βλέπει ο κλόουν και τη βάζει,
κλάμα τον πιάνει και φωνάζει!
Μα κι αν είναι κατεργάρης,
άτακτος και ζαβολιάρης,
είναι καλόκαρδος πολύ
και μοιάζει με μικρό παιδί.
Έχει παράπονο μεγάλο,
δε θέλει μόνος να ‘ναι άλλο.
Κάθε Χριστούγεννα τα ίδια,
μόνος του να τρώει καρύδια.
Μόνος του δέντρο να στολίζει
και πάλι μόνος να δακρύζει.
Καλοδεχούμενος δεν είναι,
κανένας δεν του λέει «Μείνε!» .
Κάλαντα μόνος πάλι λέει
κι ύστερα κάθεται και κλαίει.
Όταν γιορτές είναι κοντά,
κάτι του σφίγγει την καρδιά.
Μια Κυριακή που ‘χε λιακάδα,
εκεί που άπλωνε μπουγάδα,
κάτω απ’ την κληματαριά,
βλέπει ένα γέρο κοιλαρά.
Κόκκινο σκούφο, μακρύ φοράει,
λαχανιάζει, ξεφυσάει.
«Τι θες, παππούλη, εδώ πέρα;
Ήρθες να πάρεις φρέσκο αέρα;»
«Μία κουρούνα κουτσομπόλα,
ήρθε και μου τα ‘πε όλα.
Πως μένεις σε μια κολοκυθιά
και νιώθεις μεγάλη μοναξιά.
Πως τα Χριστούγεννα για σένα,
είναι μια μεγάλη έννοια.
Έχω ένα σχέδιο μεγάλο!
Στο Βόρειο Πόλο και στον πάγο,
μαζί με μένα να ‘ρθεις να ζήσεις
κι όσο μπορείς να βοηθήσεις.
Οι τάρανδοί μου θέλουν φροντίδα,
παρέα, όταν έχει καταιγίδα.
Θέλουν ν’ ακούνε παραμύθια,
για κουκιά και για ρεβίθια.
Νομίζω πως είσαι κατάλληλος,
να ‘σαι ο δικός μου υπάλληλος,
ο πιστός μου ο βοηθός,
ή και φίλος καρδιακός!
Μαζί με τα’ άλλα ξωτικά,
θα τρώμε κουλούρια και γλυκά,
μελομακάρονο αχνιστό,
θα πίνουμε κακάο ζεστό.
Μαζί μου έλα και δε θα χάσεις,
μόνος τα Χριστούγεννα, ξανά δε
θα περάσεις.
Και θα σου πω τώρα στ’ αυτί, κάτι,
που δεν το ξέρουν οι πολλοί.
Ο Αϊ- Βασίλης, δηλαδή εγώ,
σε κάθε πόλη, κάθε χωριό,
σε κάθε ήπειρο και χώρα,
μοιράζει στα παιδάκια δώρα
κι είναι δικός του βοηθός,
όποιος καλικάντζαρος, νιώθει μοναχός!
Κι έτσι ο καλικάντζαρος από το Καμερούν,
με τα μεγάλα αυτιά, που όλα τα ακούν,
παίρνει απόφαση μεγάλη,
να ζήσει σε μια χώρα άλλη.
Με τ’ Αϊ- Βασίλη τα ξωτικά,
να φτιάχνει δώρα γιορτινά.
Τους τάρανδούς του να φροντίζει,
άλλο πια να μη δακρύζει.
Παίρνει, λοιπόν, μια καλαθούνα,
βάζει μέσα μία κούνια,
τη μικρή του καραμούζα,
ένα πατίνι που κάνει σούζα,
ένα πάνινο κουνάβι
κι ένα ξύλινο καράβι.
Στο έλκηθρο πάνω όλα τα βάζει
κι αρχίζει να φωνάζει:
«Αϊ- Βασίλη, πάμε εμπρός,
είμαι ο δικός σου βοηθός.
Στο Βόρειο Πόλο πάμε τώρα,
μαζί σου θα μοιράζω δώρα.
Μαζί σου θα ζω ευτυχισμένα,
χωρίς Χριστούγεννα θλιμμένα!!»

ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΦΛΑ Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ

2009-10-07T05:36:00.003-10:00

Μια παντόφλα η Περσεφόνη,

περπατάει στο μπαλκόνι.
Είναι περίεργη πολύ
κι όλο ρωτάει τι και γιατί.
«Τι είναι εκείνο που μιλάει;
Το πουλί γιατί πετάει;
Τι χρώμα έχει το πεπόνι;
Μήπως πετάει σαν μπαλόνι;
Γιατί δεν είμαι πουπουλένια,
φτερά δεν έχω μεταξένια,
να δω τον κόσμο από ψηλά;
Βαρέθηκα τα χαμηλά!
Βαρέθηκα να με πατάνε,
μία βόλτα δε με πάνε,
μες στο σπίτι με κρατάνε.
Με χάνουν κάτω απ’ το κρεβάτι,
θά θελα να ‘μουν σε παλάτι.
Δε θέλω να ‘μαι λερωμένη,
με φαγητά πασαλειμμένη
και να μυρίζω ποδαρίλα,
κάλλιο να ‘χα πιτυρίδα.»
«Και γι αυτό υπάρχει λύση,
στο πλυντήριο μια πλύση»,
της λέει ένα πορτοκαλί πατάκι,
που κυλιέται στο χωλάκι.
Μια και δυο η Περσεφόνη,
παρατάει το μπαλκόνι
και με περίσσια μαεστρία,
αρχίζει την ορειβασία.
Ανεβαίνει στο πλυντήριο,
που ‘ναι για κείνη μεγαθήριο,
και κάνει την παλαβομάρα,
να βουτήξει στην μπουγάδα.
Τώρα στου πλυντηρίου το στόμα,
με πολλά ρουχάκια ακόμα,
κολυμπάει στο νεράκι,
πίσω κλείνει το πορτάκι.
Με μιας το πλύσιμο αρχίζει,
την παντόφλα μας ζαλίζει.
Πάνω κάτω, γύρω γύρω.
«Σταματήστε το να φύγω!
Ποπό με βρήκανε μπελάδες,
κατάπια τόσες σαπουνάδες»
Η Περσεφόνη τώρα φωνάζει
κι όλο μπουρμπουλήθρες βγάζει.
Ώσπου το πλύσιμο τελειώνει
και βγαίνει έξω η Περσεφόνη.
Πλυμένη τώρα και ζαλισμένη,
πράσινη απ’ το φόβο της και ξεχειλωμένη.
«Πώς θα κάνω πάλι πατίνι;
Πατινάζ στην παρκετίνη,
που ‘χω γίνει σαν λυθρίνι;»
Μα του σπιτιού το αγοράκι,
που γύρισε απ’ το παρκάκι,
μόλις βλέπει την Περσεφόνη,
στο κεφάλι του τη στρώνει.
«Αχού τι ωραίο καπέλο,
στο κεφάλι μου το θέλω!»
Κι η Περσεφόνη πια δεν γκρινιάζει,
με παντόφλα πια δε μοιάζει.
Είναι ένα ωραίο καπέλο
και σταμάτησε τα «θέλω».
(Όλοι μπορούμε να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε.....αρκεί να βοηθήσουν οι συνθήκες)

Ο ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ

2009-09-02T08:40:00.000-10:00

Ένα μικρούλι ξυπνητήρι
με ασημένιο κουρδιστήρι
το φωνάζουν Ξενοφώντα
και έχει όλα τα προσόντα,
τους πάντες γύρω να ξυπνάει,
για χάρη τους να ξαγρυπνάει.
Σε σπίτι έμενε παλιό,
σε ξακουστό αρχοντικό.
Ήταν ρολόι εργατικό,
το χρόνο είχε αφεντικό.
Χτυπούσε πάντα ξημερώματα.
Φώναζε:
«Κάτω τα παπλώματα!
Ετοιμαστείτε για δουλειά,
στείλτε σχολείο τα παιδιά.»
Μα μία μέρα πού κανε γαργάρα
με το λάδι
Μία αράχνη πονηρή που ζούσε
στο σκοτάδι,
σταματάει να υφαίνει
κι απ’ το ταβάνι κατεβαίνει.
«Σε βλέπω, φίλε μου καλέ,
πόσο πολύ δουλεύεις
και πόσο τις δυνάμεις σου πάντα
εσύ ξοδεύεις,
όλους εμάς για να ξυπνήσεις,
δίχως κάτι να ζητήσεις.
Συνέχεια ζεις μέσα στο άγχος,
πρέπει να νιώθεις σκέτο ράκος,
το χρόνο πάντα να μετράς,
μονάχα εσύ να ξαγρυπνάς.
Έχεις φωνή μαγευτική,
ζήτα λιγάκι προσοχή!
Μικρέ μου φίλε Ξενοφώντα,
σίγουρα έχεις όλα τα φόντα,
στην όπερα να τραγουδήσεις
κι όλους να τους ξεμυαλίσεις.
Ήρθε η στιγμή να σ’ εκτιμήσουν
κι όλοι να χειροκροτήσουν.»
Και με τα λόγια της αυτά,
του φουσκώνει τα μυαλά.
Ο Ξενοφώντας ξεμυαλισμένος,
όνειρα κάνει ο φαντασμένος.
Θέλει να γίνει ξακουστός,
τραγουδιστής ξεχωριστός.
Το μυαλό του έχει θολώσει
και πριν ακόμη ξημερώσει,
τη φωνή του καθαρίζει
κι αρχίζει ευθύς να ξεφωνίζει.
Πρόβες κάνει μες το βράδυ,
τραγουδάει στο σκοτάδι.
Δεν τον νοιάζει για το χρόνο,
σκέφτεται τη δόξα μόνο.
Μα μια νυχτιά με ξαστεριά,
που φώναζε μες στη σιγαλιά,
ξυπνήσαν οι νοικοκυραίοι,
ξετρύπωσαν κι οι αρουραίοι!
Κι όλοι μαζί ξενυχτισμένοι,
ήρθαν μπροστά του οργισμένοι.
«Πετάξτε το έξω από δω,
είναι ρολόι παλαβό.
Φωνάζει και ξαναφωνάζει,
όλο τον ύπνο μας ταράζει.
Μας έχει πλέον ξεκουφάνει,
κοντεύει πια να μας τρελάνει!»
Ώσπου μια μέρα ξαφνικά,
ρολόγια ηλεκτρονικά,
χωρίς γρανάζια και κουρδιστήρια,
όλο φωτάκια και ξυπνητήρια,
τ’ αφεντικά φέραν στο σπίτι,
για να γλιτώσουν το ξενύχτι.
Στείλανε τον Ξενοφώντα,
κι ας είχε ένα σωρό προσόντα,
σ’ ένα μικρό παλαιοπωλείο
ξεκούρδιστο και μες στο κρύο.
Κι εκεί αυτός ξεριζωμένος,
μόνος και ξεσπιτωμένος,
δεν τραγουδάει πια το βράδυ,
σιγοκλαίει στο σκοτάδι.
Μια ομπρέλα ξεφτισμένη
κι απ’ τον καιρό ξεθωριασμένη,
τον Ξενοφώντα ώρες κοιτάει
και στο τέλος τον ρωτάει:
«Γιατί σε φέρανε εδώ,
ρολογάκι μου παλιό;»
Ξαφνιάστηκε το ρολογάκι,
τρόμαξε το κακομοιράκι,
μα ξεθάρρεψε νωρίς
κι απάντησε ευθύς:
«Γιατί τα βράδια τραγουδούσα,
τη δουλειά μου την ξεχνούσα.
Αντί τον κόσμο να ξυπνήσω,
μ’ ένοιαζε πώς να τραγουδήσω.
Μήπως ξέρεις πώς θα φύγω,
από δω πώς να ξεφύγω;»
Μία ξεδοντιάρα χτένα,
που ‘χε δόντια εξήντα ένα,
σε γέλια δυνατά ξεσπάει
κι ευθύς του απαντάει.
«Εδώ θα μείνεις σκουριασμένο
κι είσαι, ρολόι, ξεγελασμένο,
αν νομίζεις πως θα φύγεις
κι απ’ τη σκουριά πως θα ξεφύγεις.
Να κάτσεις έπρεπε στ’ αυγά σου,
να βλέπεις μόνο τη δουλειά σου.»
«Χτενίτσα μου ξεδοντιασμένη,
μην είσαι τόσο ξινισμένη!
Άφησε το ρολογάκι
να μας πει ένα τραγουδάκι.»,
είπε ένας ξύλινος ιππότης,
ο ξιφομάχος ο Προκόπης.
Κι άρχισε το ξυπνητηράκι
να τραγουδάει με μεράκι
και τραγουδήσαν όλοι μαζί
μες στο μικρό το μαγαζί.
Η ξεμαλλιάρα η ξεσκονίστρα,
μια ξεβιδωμένη ξύστρα,
μια κρεμάστρα ξιπασμένη,
μια τρομπέτα σκουριασμένη,
ο ιππότης ο Προκόπης,
η κούκλα της μικρούλας Πόπης,
ένας σιδερένιος πυροσβέστης
και το μπρίκι ο Ορέστης.
Κι έτσι περνούσαν οι βδομάδες,
γλυκά σαν νά ‘ταν λουκουμάδες.
Ώσπου μια μέρα του Μαγιού
μια κοπελιά ξανθομαλλού,
μεσημεράκι κατά τις δύο,
μπήκε στο παλαιοπωλείο.
Έψαχνε ένα ρολόι,
που να είναι από σόι,
συντροφιά να της κρατάει,
τα βράδια να της τραγουδάει,
το πρωί να την ξυπνάει.
Όλα τα πράγματα μαζί
της λένε μες στο μαγαζί:
«Θέλεις ρολόι με προσόντα.
Θέλεις, λοιπόν, τον Ξενοφώντα.
Πάρ’ τον μαζί σου και δε θα χάσεις.
Την πλήξη ευθύς θα την ξεχάσεις.»
Έτσι μια μέρα του Μαγιού,
η κοπελιά η ξανθομαλλού
πήρε μαζί το ξυπνητήρι,
με τ’ ασημένιο κουρδιστήρι.
Του βρήκε σπίτι για να ζει
και άφησε το μαγαζί.
(ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!!!)

ΜΙΑ ΖΑΚΕΤΑ ΞΗΛΩΜΕΝΗ

2009-08-30T23:32:00.001-10:00

Μια ζακέτα ξηλωμένη,
στην ντουλάπα είναι κλεισμένη,
με ζιλεδάκια και ζιπουνάκια,
με κάλτσες και παντελονάκια.
Έχει τώρα ξεθωριάσει,
το χρώμα της το έχει χάσει
και όπως είναι ζουληγμένη,
νιώθει πολύ δυστυχισμένη!
Κάποτε ήτανε γαλάζια,
στα παιδάκια έκανε νάζια,
είχε μανίκια ριγωτά,
κουμπάκια σαν ζαχαρωτά.
Μια μέρα με ζέστη και λιακάδα,
τη ρίχνουν μέσα στην μπουγάδα.
Στην ταράτσα την απλώνουν,
τα μανίκια της τεντώνουν.
Έξαφνα, άνεμος τρελός,
ο Ζέφυρος, ο ξακουστός,
την μπουγάδα αναστατώνει,
τη ζακετούλα μας σηκώνει.
Σαν ζέπελλιν τρελά πετά
και τα σκοινιά αποχαιρετά.
Στο νότο πάει στην Αφρική,
στη ζούγκλα την τρομαχτική.
Βλέπει ζέπρες να περνάνε
και γαζέλες να πηδάνε,
βλέπει ζώα ζηλευτά
και θηρία τρομαχτικά.
Μα ξάφνου, ο Ζέφυρος ζεστός,
ο άνεμος ο παλαβός,
σταματάει να φυσάει,
εξαφανίζεται και πάει!
Μέσα στη ζούγκλα την πυκνή,
τη ζακετούλα αφήνει εκεί.
«Ποπό, τι ζέχνει εδώ τριγύρω;
Πώς θα μπορέσω ξανά να φύγω;»
«Είναι ο Ζέφυρος τρελός!»,
της λέει ένας ερωδιός.
«Πάρ’ το απόφαση πως δε θα φύγεις,
δύσκολο απ’ τη ζούγκλα να ξεφύγεις!
Τα μέρη αυτά που είσαι τώρα
είναι των θηρίων η χώρα
κι εδώ είν’ το δέντρο που τώρα μένει
η ζέπρα η ζαχαροκαμωμένη.
Τις ρίγες της τις έχει χάσει,
τις έχει σίγουρα ξεχάσει,
γιατί, όχι, μόνο ζαβολιάρα,
είναι, σου λέω, και ξεχασιάρα!
Άντε, κοιμήσου, ζακετούλα,
τα ξαναλέμε την αυγούλα.»
Κι έτσι εκεί η ζακετούλα,
μέσα στης ζούγκλας τη δροσούλα,
όνειρα βλέπει ζακετένια,
ότι δεν έχει καμία έννοια.
Πως όλοι πάλι την ποθούν,
τη θέλουν για να ζεσταθούν!
Και εκεί που ήταν ζαρωμένη,
η ζακετούλα και κοιμισμένη,
μια φωνούλα ζωηρή,
την ξυπνά στο πι και φι:
«Ω, είμαι τόσο τυχερή,
δε θα ‘μαι πια ζέπρα λευκή,
ζακέτα βρήκα ριγωτή!»
και τη σηκώνει απαλά,
στην πλάτη της την ακουμπά.
Από τότε οι δυο αυτές,
είχανε γίνει κολλητές.
Μαζί ήταν χρόνια, μαζί ζαμάνια,
σαν τα καπάκια με τα καζάνια!
Μα μία μέρα σαν ζωγραφιά,
η άσπρη ζέπρα την ξεχνά
και την αφήνει μόνη εκεί,
στην άμμο τη ζεματιστή.
«Είμαι χαμένη τώρα πια,
μόνη σαν ζαχαροκαλαμιά!»
κι η ζακέτα το κλάμα αρχίζει,
ώσπου αεράκι τη νανουρίζει.
Περνάνε μήνες, περνάνε χρόνια,
οι μέρες πετάν σαν τα μπαλόνια
κι η ζακετούλα μόνη εκεί,
κάποιον προσμένει να φανεί.
Ώσπου……..
Μια ζωολόγος απ’ τη Ζυρίχη,
που βάφει κόκκινο το νύχι,
έρευνα κάνει στη ζωολογία,
στη ζούγκλα μένει με τα θηρία.
Στη ζακετούλα πάνω πατάει,
σκύβει την παίρνει και την κρατάει.
«Τι έκπληξη πάλι κι αυτή,
μία ζακέτα ριγωτή,
στην ερημιά παρατημένη
κι από την άμμο λερωμένη.
Μαζί την παίρνω δεν την αφήνω,
αμέσως φεύγω για να την πλύνω!»
Κι όταν γυρίζει πια στη Ζυρίχη,
όπου όλο κρυολογεί και βήχει,
τη ζακετούλα πάντα φορά,
γιατί έχει κρύο στο βορρά.
Και ζει η ζακέτα πια ευτυχισμένη,
γιατί έχει κάποιον να τον ζεσταίνει!!
(ΑΧ! ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΥΣΗΞΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΩ ΑΥΤΟΣ Ο ΖΕΦΥΡΟΣ!!!!!)

ΜΙΑ ΜΑΓΙΣΣΑ Η ΜΠΑΜΠΙΛΩ

2009-07-29T07:04:00.004-10:00

Μία μάγισσα η Μπαμπίλω

μένει σ’ έναν άδειο μύλο.

Μύλο, μύλο στοιχειωμένο,

παλιό και εγκαταλελειμμένο.

Οδηγεί μοτοσικλέτα,

στα μαλλιά φοράει φουρκέτα.

Τρώει κιμά με μακαρόνια,

από βρωμούσες φτιάχνει κολόνια.

Φοράει εμπριμέ μανδύα,

θέλει να πάει στα καλλιστεία.

Θέλει να γίνει μπαλαρίνα,

μανεκέν ή θεατρίνα.

Μα είναι άσκημη πολύ

και έχει μακρουλό αφτί.

Έχει μουστάκι και μυωπία,

δεν είναι αυτή για καλλιστεία!

Με ξόρκια, φίλτρα και μαντζούνια,

με λόγια μαγικά μιλιούνια,

προσπαθεί να γίνει ωραία,

να ‘ναι καλλονή μοιραία!

Μα μόλις μικραίνει το αφτί,

μακραίνει η μύτη της πολύ

και μόλις χαθεί η μυωπία,

στα πόδια παθαίνει πλατυποδία!

Μόλις τα μαλλιά της στρώνει,

η κοιλιά της μεγαλώνει.

Οι άλλες μάγισσες γελάνε

και τις κοιλιές όλο κρατάνε.

«Αυτό θα πει αποτυχία,

θα ‘χαμε πάθει μελαγχολία!

Ούτε ένα ξόρκι της προκοπής,

μια μαγγανεία περιωπής!»

Μα η Μπαμπίλω δεν τις μιλάει,

κλείνει τ’ αφτιά και προχωράει.

«Τις κοροϊδίες δεν τις αντέχω.

Ταλέντο στη μαγεία έχω και

στην Ακαδημία των μαγισσών,

θα δείξω πως έχω εγώ προσόν!»

Μέσα στο μύλο τον γκρεμισμένο,

το φως της πάντα ειν’ αναμμένο.

Νύχτα και μέρα μελετάει,

από τη νύστα παραπατάει.

Κι έτσι ο καιρός περνούσε,

ενώ η Μπαμπίλω αναζητούσε

κάτι σπουδαίο για να κάνει,

τις μαγισσούλες να τρελάνει.

«Να κάνω μωβ τη μαγιονέζα

ή να ψηλώσω μία κινέζα;

Να κάνω μπλε τη μορταδέλα;

Ή να κάνω τα μοσχάρια,

να χορεύουν ταραντέλα;

Να κάνω κίτρινα τα μαραμπού;

Ή να το σκάσω για αλλού;

Μαλλιά να βάλω στα καγκουρό;

Ή το μετάξι να ‘ναι σκληρό;»

Και μία μέρα του Μαγιού

κάθεται η Μπαμπίλω σε καναπέ μπαμπού.

Στα νύχια κάνει μανικιούρ

και τρώει ένα μικρό πτι φουρ.

Μα βλέπει έξαφνα καπνό,

μαυρίλα, κακό και πανικό.

«Τι γίνεται κάτω εκεί;»,ρωτάει

μια μάινα που βιαστική περνάει.

«Πόλεμος γίνεται κυρά μου,

πετάω να σώσω τη φωλιά μου!»

«Κινδυνεύουν τα παιδιά

κι οι φίλοι μου τα ξωτικά!»,

λέει και τρέχει η Μπαμπίλω

μέσα στον άδειο της το μύλο.

Ξεχνάει αμέσως τα μεγαλεία,

τις φήμες και τα καλλιστεία.

Γρήγορα τρέχει κάτι να κάνει,

τον πόλεμο για να ξεκάνει!

Τη μηχανή της καβαλάει,

δίνει μια κι ευθύς πετάει!

Μαζί της έχει μια μαγκούρα

κι ένα σακουλάκι μούρα.

Και μέχρι πια να πεις Μπαμπίλω

έχει φύγει απ’ το μύλο!

Από τα σύννεφα ψηλά

βλέπει μονάρχη κοιλαρά.

Βόμβες να ρίξουν διατάζει,

να τα γκρεμίσουν όλα προστάζει!

Βλέπει παιδάκια φοβισμένα,

τα παιχνιδάκια τους σπασμένα.

«Δε θέλω εδώ ξανά παιχνίδια,

γιατί με ζώνουνε τα φίδια»,

λέει ο μονάρχης και ουρλιάζει

και η Μπαμπίλω νευριάζει.

«Ποιος είναι αυτός που διατάζει;»

Δίνει μια με τη μαγκούρα,

κάνει τις βόμβες γλειφιτζούρια,

τις σφαίρες κάνει καραμέλες,

κάνει τα όπλα μωβ ομπρέλες

και του μονάρχη τη στολή

μαγιό την κάνει στη στιγμή!

Το κλάμα αρχίζει ο κοιλαράς,

τώρα τον βρήκε νέος μπελάς!

Τα παιδάκια από κρυψώνες,

έχουνε πάρει τις σφεντόνες.

Τα μαύρα μούρα του πετάνε,

πίσω του τρέχουν και γελάνε.

Τώρα ο μονάρχης ακόμη τρέχει,

τόπο να μείνει πια, δεν έχει.

Κι η μάγισσα μας η Μπαμπίλω,

δε μένει πια στον άδειο μύλο.

Στην Ακαδημία των μαγισσών

έδειξε πως έχει αυτή προσόν.

Μαθήματα κάνει στις μαγισσούλες,

πώς να κάνουν τους μονάρχες,

ενοχλητικές μυγούλες!

Κι όλες τη θέλουν για παρέα,

τη βλέπουν μάλιστα ωραία.

Κι αν είναι άσχημη πολύ,

πια δεν τρομάζει ούτε παιδί!

(ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥ!!!!)

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟ

2009-07-18T06:13:00.006-10:00

Μια κουκλάρα λαχανίδα,

που όλοι τη φωνάζουν Λήδα,

σε μεγάλο κήπο μένει

κι είναι πολύ ευτυχισμένη.

Λέει πως είναι απ’ τις Βρυξέλλες

Και περνάει όλες τις μέρες

τα φύλλα της κάνοντας πλεξούδες,

βάζοντας πάνω πεταλούδες.

«Λαλαλά λαλαλά

λούσα θέλω εγώ πολλά!

Εγώ δεν είμαι τελικά

σαν τα πολλά λαχανικά!

Κοίταξε εκείνα τα’ αγγουράκια

ή τα μικρούλια ραπανάκια,

σέρνονται πάντα μες το χώμα,

δεν έχουν το δικό μου σώμα.

Κοίτα εκείνο το μαρούλι,

που ‘ναι σαν πράσινο καρούλι,

ή το άσπρο κουνουπίδι,

πόσο σγουρό έχει το φρύδι!

Κοίτα το δειλό το λάχανο,

που ‘ναι μονίμως μες το χάχανο.

Ποιος θα τον πάρει σοβαρά

το γελαστό τον κοιλαρά;»

Κι έτσι πάντα αυτή μοιραία,

του κήπου έβγαινε η ωραία.

Τ’ ακούει η ντομάτα όλ’ αυτά,

τη Λήδα τη λοξοκοιτά

κι από την πολλή οργή της,

μιλάει και τρέμει η φωνή της:

«Γι’ αυτά που λες να ντρέπεσαι, μικρή μου λαχανίδα

και να ‘σαι πιο προσεκτική για θα σε φάει

η γίδα!»

«Ντοματούλα μου Μαρία,

είσαι στρογγυλή και λεία,

έχεις σώμα σαν λουστρίνι,

μα δεν είσαι φιγουρίνι.

Μη με ζηλεύεις το λοιπόν,

που δεν είμαι σαν πον πον.»

«Βρε κορίτσια, σταματήστε,

τη λογομαχία λήξτ’ τε!

Για να λουλουδίσει ο κήπος,

Δε χρειάζεται το μίσος.»,

λέει του κήπου ο σοφός,

ο σοβαρός ο μαϊντανός.

Το λόγο παίρνει ο Αριστείδης,

ο σγουρός ο κουνουπίδης:

«Λήδα, με άλλη δε συγκρίνεσαι,

πως δε με βλέπεις, μην υποκρίνεσαι.

Είσαι μοναδική και μία,

μη μ’ έχεις στην αμφιβολία.

Της μέρας μου είσαι η ηλιαχτίδα,

όμορφή μου λαχανίδα!

Με λαχτάρα σε κοιτάζω

και βαριαναστενάζω.

Θα σου πάρω ΕΓΩ καπέλα,

θα ‘σαι η πιο ωραία κοπέλα.

Γυναίκα μου θέλω να σε κάνω,

αυτό είναι το δικό μου πλάνο!»

«Δεν είμαι για σένα, κουνουπίδι,

του κήπου είμαι ‘γω στολίδι!

Είμαι εγώ για μεγαλεία,

για τα λαχανοκαλλιστεία.

Απ’ τη λαχαναγορά είμαι έξω,

μα μόλις μπω θα διαπρέψω!»

Τώρα μιλάει η πιπεριά,

που λιάζεται σε μια γωνιά:

«Τα λογικά σου έχασες, ονειρεμένη Λήδα;

Στα συγκαλά σου έλα, πράσινη μου λαχανίδα!

Θυμάσαι το κίτρινο λεμόνι,

που ‘ταν μεγάλο σαν πεπόνι;

Στον κήπο μπήκαν και το πήραν,

και στη λαχαναγορά το πήγαν.

Λεμονόκουπα τ’ αφήσαν,

στη χωματερή το ρίξαν.

Δεν είναι η λαχαναγορά, ωραία καλλιστεία.

Είναι, σου λέω, των λαχανικών

η καθαρή ληστεία!

Ό,τι πολύτιμο σου παίρνουν,

σε ξεζουμίζουν και σε γδέρνουν!»

«Δεν ήμουν καθόλου λογική,

μαζί σας δεν ήμουν φιλική.

Νιώθω φοβερή ντροπή, πιπεριά μου μακρουλή,

που ήμουν περήφανη πολύ.

Φαίνεται πως τα τελάρα, δεν κρύβουν μεγαλεία,

πως είναι δυστυχώς του λαχανοπώλη η λεία!»,

Λέει η όμορφη η Λήδα,

η πράσινη η λαχανίδα.

Κείνη την ώρα ξαφνικά,

ακούνε μια γνωστή μιλιά:

«Μια ωραία λαχανίδα,

λίγο πριν νομίζω είδα,

που ήτανε λαχταριστή,

θα γίνει νόστιμη βραστή!»,

είπε του κήπου ο αφέντης,

ένας κηπουρός λεβέντης.

Τ’ ακούει η Λήδα κι απ’ την τρομάρα της,

τρέμουνε τα φυλλοκάρδια της.

ΤΟΤΕ………

Μπροστά της μπαίνει ο Αριστείδης,

ο γενναίος κουνουπίδης,

που απ’ την αγάπη του την τόση,

έχει τώρα μαραζώσει

Και με τα φύλλα κρύβει τη Λήδα,

τη φοβισμένη λαχανίδα.

«Τα μάτια μου με γέλασαν

ή απ’ τα χρόνια γέρασαν.

Δε βλέπω καμία λαχανίδα,

μόνο γλιστερή γλιστρίδα,

μαρούλια, πράσινα αντίδια

και μαραμένα κουνουπίδια».

Λέει ο κηπουρός και βγαίνει

και στο σπίτι του πηγαίνει.

«Ήρωά μου, κουνουπίδη,

της ζωής μου εσύ στολίδι,

ήμουνα σκληρή μαζί σου,

πως με συγχωρείς, ορκίσου!

Άντρα μου θέλω να σε κάνω,

αυτό και το δικό μου πλάνο!»,

Δυνατά φωνάζει η Λήδα,

η όμορφη η λαχανίδα.

Γάμος τώρα γίνεται μέσα στο περιβόλι

και το γλεντάνε όλοι,

οι μπάμιες, τα βλήτα, τα σπανάκια,

τα μακρουλά τα φασολάκια,

τα σέσκουλα και οι πατάτες,

όλες οι στρουμπουλές ντομάτες,

ο άνηθος κι ο μαϊντανός,

μαζί κι η νύφη κι ο γαμπρός.

Η όμορφη η Λήδα,

η πράσινη η λαχανίδα,

που άντρα της τώρα έχει πάρει,

του κήπου αυτού το παλικάρι,

το γενναίο Αριστείδη,

το σγουρό το κουνουπίδι.

ΕΝΑΣ ΝΥΧΤΟΠΟΝΤΙΚΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΑΥΤΙΚΟΣ

2009-07-11T21:39:00.002-10:00

Ένας νυχτοποντικός θέλει να γίνει ναυτικός.

Θέλει να πάει στη Νιγηρία,

στη Νάξο και στην Ικαρία.

Είναι όμως λαίμαργος πολύ

κι έχει το νου του στο φαΐ.

Εκεί που σχέδια καταστρώνει,

Σε ντουλάπια ευθύς τρυπώνει

και τρώει ό,τι βρει μπροστά του,

δαγκώνει ως και την ουρά του,

Εκεί που χάρτες μελετά,

πεινά κι αμέσως τους μασά.

Κι εκεί που φτιάχνει καραβάκια

με πολύχρωμα χαρτάκια,

δίνει μια τα καταπίνει

κι ύστερα νεράκι πίνει.

Πώς θα γυρίσει τον ντουνιά,

που ζούσε πάντα στη στεριά;

Με καράβι; Με βαρκούλα;

Μες σε μπρίκι ή σε μποτούλα;

Η φίλη του η νυχτερίδα,

που κρέμεται από μια σανίδα,

τον κοιτάζει από ψηλά

και του λέει φιλικά:

Αν θες να γίνεις ναυτικός

κι όχι σε ξέρα ναυαγός,

παράτα αμέσως το φαΐ,

φτιάξε κατάρτι και κουπί.

Κόψ’ ένα νεροκολοκύθι,

δε σου λέω παραμύθι.

Με τα δόντια σου άνοιξέ το,

σαν βαρκούλα στόλισέ το,

με νοτιά ταξίδεψέ το.

Τρέχει ο νυχτοποντικούλης,

ο λαίμαργος κι ο νοστιμούλης,

για να φτιάξει το βαρκάκι

και δουλεύει με μεράκι.

Αδειάζει το νεροκολοκύθι,

βάζει γι’ άγκυρα ρεβίθι,

για κατάρτι μακαρόνι,

για πανάκι που φουσκώνει,

βάζει φύλλο από μαρούλι,

για κουπί παίρνει αγγούρι.

Και μία νύχτα του Νοέμβρη,

πριν η μέρα να τον έβρει,

ρίχνει αμέσως το βαρκάκι

μες σ’ ένα μικρό ρυάκι.

Μα κει που νυχτοταξιδεύει

και περιπέτειες γυρεύει,

αμέσως του χαλά το κέφι

η κοιλιά που παίζει ντέφι.

Θέλει ευθύς κάτι να φάει,

στο στομάχι του να πάει.

Δίχως σκέψη τρώει τ’ αγγούρι

και το φύλλο απ’ το μαρούλι.

Μα και πάλι δε χορταίνει,

μια ιδέα ευθύς του μπαίνει.

Με μια χαψιά τρομαχτική

τρώει με μιας την κουπαστή.

Τρώει την πλώρη, τρώει την πρύμνη,

τίποτα δεν έχει μείνει.

Το βαρκάκι τώρα να το,

στης λιμνούλας πάει τον πάτο.

Ο ναυτοποντικός,

που είναι πλέον ναυαγός,

από νούφαρο πιασμένος,

σκέφτεται αλαλιασμένος:

Όταν θα ξαναπεινάσω,

θα σκεφτώ τι θα δαγκάσω.

Θα μασήσω ένα σαπούνι

ή θα φάω ένα τακούνι,

μα ποτέ ξανά βαρκούλα,

που ‘ναι μέσα σε λιμνούλα!

(Η εικόνα είναι δημιουργία του φίλου μου εικονογράφου Νίκου Βασιλειάδη)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΑΣ(μια άλλη εκδοχή)

2009-07-07T10:40:00.001-10:00

Ζούσε κάποτε μόνο του κατάμονο, ένα πλασματάκι περίεργο. Δεν έμοιαζε με τα ζώα τ’ άλλα, είχε αυτιά πολύ μεγάλα, είχε προβοσκίδα ροζ, μπλε τρίχωμα και κάτι μεγάλες, μεγάλες πατούσες. Προσπαθούσε πολύ μα πάρα πολύ να μοιάσει στους άλλους, όμως δεν τα κατάφερνε. Φορούσε σομπρέρο για να μη φαίνονται τ’ αυτιά μου μ’ αυτά όλο το έσκαγαν απ’ το καπέλο και δεν κρύβονταν με τίποτα. Κυλιότανε στη λάσπη για να μην είναι μπλε, μα όταν έβρεχε όλοι καταλάβαιναν την απάτη του. Φορούσε βατραχοπέδιλα για να κρύβει τις πατούσες του, μα δεν μπορούσε να περπατήσει και όλο έπεφτε. Προσπαθούσε να τραγουδήσει σαν τους άλλους, μα η φωνή του ήταν σκέτη καταστροφή και απομακρύνονταν όλοι από κοντά του. «Εσύ είσαι Aλλιώς», του έλεγαν κι έφευγαν. Προσπαθούσε να ζωγραφίσει σαν τους άλλους μα οι πατούσες του δεν το βοηθούσαν να φτιάξει παρά μουντζούρες. Οι άλλοι τα έβλεπαν, γελούσαν, του έλεγαν «Εσύ είσαι Aλλιώς» κι έφευγαν. Ο Αλλιώς δεν μπορούσε ούτε να παίξει σαν τους άλλους. Δεν καταλάβαινε τους κανόνες των παιχνιδιών και έκανε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι. Ώσπου κάποια μέρα οι άλλοι του είπαν «Φύγε επιτέλους, εσύ είσαι Aλλιώς!». Ο καημένος ο Αλλιώς προσπάθησε να κλάψει σαν τους άλλους μα ούτε αυτό το κατάφερε, γιατί δεν ήξερε πώς να κλαίει. Κύλησε από το μάτι του μόνο ένα μικρό μικρό ροζ δάκρυ και ο Αλλιώς αποφάσισε να φύγει. Απ’ όπου κι αν περνούσε όλοι του έλεγαν «Φύγε, εσύ είσαι Αλλιώς!» Μια μέρα ο Αλλιώς συνάντησε σκαρφαλωμένη πάνω σε μια βερικοκιά μια σαπουνόφουσκα. « Κάποιος έχασε τη σαπουνόφουσκά του. Ωραίο σπιτάκι θα ήταν για μένα», σκέφτηκε ο Αλλιώς και αμέσως μπήκε μέσα στη σαπουνόφουσκα. Επιτέλους ο Αλλιώς ένιωθε λίγο σαν τους άλλους. Είχε δικό του σπιτάκι και ταξίδευε πετώντας ψηλά χωρίς κανένας να γελάει μαζί του. Κάθε πρωί ξεσκόνιζε προσεκτικά και διπλογυάλιζε τη σαπουνόφουσκά του. Ύστερα καθόταν αναπαυτικά και έβλεπε μέσα από κει κομματάκια του κόσμου. Ζωγράφιζε ότι έβλεπε και επειδή κανένας δε γελούσε μαζί του, ένιωθε ευτυχισμένος! Οι μέρες κυλούσαν ήσυχα, μα βαρετά. Ένα απόγευμα την ώρα που ο Αλλιώς ήταν σκαρφαλωμένος πάνω σε μια λεμονιά και προσπαθούσε να βάψει όλα τα λεμόνια μπλε- είχε μια τρελή ιδέα εκείνη την ημέρα ότι τα λεμόνια θα ήταν λιγότερο ξινά, αν ήταν μπλε- είδε να τον πλησιάζει ένα πλασματάκι πολύ μα πολύ περίεργο. Ήταν κοντό και κόκκινο. Η μύτη του έμοιαζε με μπαλόνι, τα μάτια του ήταν μεγάλα σαν πιατάκια του καφέ και χαμογελούσε μ’ ένα πελώριο χαμόγελο. - Ε, φίλε! Ωραία η ιδέα σου να βάψεις τα λεμόνια μπλε, έτσι δε θα ‘ναι τόσο ξινά! Να έρθω να μείνω μαζί σου στη σαπουνόφουσκά σου; Ένα σμήνος από ιπτάμενες ομπρέλες έσπασε κατά λάθος τη δική μου σαπουνόφουσκα και έμεινα χωρίς σπίτι, είπε το πλασματάκι και του έδειξε το πιο μεγάλο και το πιο εντυπωσιακό χαμόγελό του. -Αποκλείεται, είπε ο Αλλιώς και γύρισε στη ζωγραφική του. - Θα σου μάθω πώς να βάφεις τα πεπόνια κίτρινα και πώς να γαργαλάς τζιτζίκια. Ξέρω ακόμη να κουνάω τις τρίχες στο κεφάλι μου και την ουρά μου! Θέλεις να σου μάθω; - Αυτά μπορεί να τα κάνει ο καθένας. Άσε με ήσυχο! - Μοιάζουμε τόσο πολύ, είμαι σίγουρος ότι θα είμαστε θαυμάσια παρέα! -Ε, όχι και μοιάζουμε!, φώναξε ο Αλλιώς, Εσύ είσαι κάπως…………… -Μα ξέρεις κιόλας το όνομά μου! Είδες; Με λένε Κάπως -Όχι, σου λέω! Φύγε! Ο Κάπως έβγαλε το χαμόγελό του και το έβαλε στην τσέπη του ή σ’ αυτό τέλος πάντων που είχε μπροστά στην κοιλιά του. Κοίταξε για τελευταία φορά τον Αλλιώς και ένα μικρό μικρό ροζ δάκρυ κύλησε από το μάγουλό του. Αυτό το μικρό μικρό ροζ δάκρυ κάτι θύμισε στον Αλλιώς και του φάνηκε ξαφνικά ότι μοιάζει τόσο μα τόσο πολύ με τον Κάπως. - Στάσου περίμενε! Αφού χωράω μες στη σαπουνόφουσκα εγώ χωράνε άλλοι είκοσι δυο, φώναξε. Ο Αλλιώς και ο Κάπως, ο Κάπως και ο Αλλιώς μπήκαν ευθύς μέσα στη σαπουνόφουσκα και έγιναν φίλοι αχώριστοι, φίλοι κολλητοί. Έκαναν πολλά ταξίδια και πέρασαν από μέρη χίλια. Στο δρόμο τους συνάντησαν τον Κάπως Αλλιώς, τον Άλλο, τον Αλλιώτικο, τον Απ’ Αλλού και ποτέ δεν αναρωτήθηκαν αν μοιάζουν μεταξύ τους. Όταν κάποιος ήθελε να τους ακολουθήσει φώναζαν όλοι με μια φωνή: Αφού χωράμε μες στη σαπουνόφουσκα εμείς, χωράνε άλλοι είκοσι τρεις! Και όταν πια οι είκοσι τρεις έγιναν χίλιοι είκοσι τρεις έχτισαν όλοι μαζί ένα χωριό και έφτιαχναν εκεί πολύχρωμες φυσαλίδες για περίεργα ψάρια και για στρουμπουλές γοργόνες.

Ο ΛΑΣΠΑΝΘΡΩΠΟΣ

2009-07-01T23:17:00.000-10:00

("Ο λασπάνθρωπος" είναι αφιερωμένος στο φίλο του gallosg.blogspot.com. που οι απίθανες φωτογραφίες του με ενέπνευσαν!)

Τον λασπάνθρωπο τον γνώρισα τυχαία… Μια βροχερή Δευτέρα του Ιουνίου με άσχημη διάθεση,λόγω ημέρας και λόγω καιρού πήγαινα στη δουλειά μην περιμένοντας τίποτα καλό. Και όπως δεν έβλεπα καλά καλά μπροστά μου,

σπλάτς, δεν άργησε να γίνει το κακό και να βρεθώ σε μια ύπουλα κρυμμένη λακκούβα με νερά. Μούσκεμα τα παπούτσια, μούσκεμα και το παντελόνι!!! Μέχρι

να τιναχτώ και να κάνω πάλι αξιοπρεπή το παντελόνι μου και τα παπούτσια μου, είδα μια μούρη να με κοιτάζει μέσα από τα νερά. Σχεδόν έμοιαζε με την αντανάκλασή μου,μα και πάλι όχι, ήταν κάτι άλλο.

Το πλάσμα μέσα από τα νερά με χαιρετούσε!!!! Καμιά φορά όταν η μέρα σου δε σου υπόσχεται τίποτα καλύτερο, δε χρειάζεται πολύς χρόνος για μια βουτιά στο άγνωστο. Το πρώτο μου λασποβούτι και βρέθηκα στα σωθικά της λακκούβας.

Ένας κόσμος φτιαγμένος από λάσπη…. «Καλώς ήρθες στον κόσμο μου! Μέρες

περιμένω κάποιος να τολμήσει και να μπει!», μου είπε ο λασπάνθρωπος με συστολή. Τι περίεργο πλάσμα!!!! «Και γιατί δεν βγαίνεις εσύ;» «Φοβάμαι…» .Η συνέχεια γι’ αυτόν ήταν εύκολη, θαρρείς και ξεθάρρεψε. Μου έδειξε το σπίτι του και

το λασπόκηπό του. Μου εξήγησε ότι η δουλειά του ήταν να φτιάχνει λάσπη μαλακή,

κατάλληλη για να μένουν πάνω της αποτυπώματα.

«Δε μ’ αρέσει εδώ!» μου είπε ο λασπάνθρωπος ύστερα από αρκετή ώρα σιωπής και να τη πάλι η ντροπή στο βλέμμα του. Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια χώρα άσχημη, μα μόνο αν ήξερες τον πάνω κόσμο, κράτησα όμως αυτή τη σκέψη για τον εαυτό μου. «Τι σου συμβαίνει, φίλε μου;» Η λέξη «φίλε μου» φώτισε το βλέμμα του και άρχισε να μιλάει ξανά. Πριν πολλά πολλά χρόνια μια γυναίκα, μια φωτογράφος βρέθηκε στη λακκούβα με τον ίδιο τρόπο που βρέθηκα κι εγώ. Ο λασπάνθρωπος την υποδέχτηκε και την ξενάγησε στον κόσμο του. Έμεινε μέρες, τράβηξε φωτογραφίες και έδειξε στον λασπάνθρωπο άλλες από τον κόσμο επάνω. Ενθουσιάστηκε ο καημένος! Δεν πίστευε στα μάτια του! Κάπου αλλού υπήρχαν και άλλα χρώματα εκτός από το σκούρο, ανοιχτό και βαθύ σκούρο καφέ της λάσπης. Πώς θα ήθελε να ζούσε εκεί ή να έμενε μαζί του εκείνη και ό,τι κουβαλούσε από αυτόν τον υπέροχο κόσμο(;)! «Όσο και να το θέλω δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου. Πρέπει να γυρίσω σ’ αυτά που με περιμένουν επάνω. Ο κόσμος μου δεν είναι και τόσο όμορφος όσο φαίνεται και ο δικός σου δεν είναι τόσο άσκημος όσο τώρα τον βλέπεις. Η πραγματικότητα είναι κάτι που φτιάχνουμε εμείς με τα μάτια μας και τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να σου δώσω αυτά τα σποράκια. Με τον καιρό θα καταλάβεις τι πρέπει να κάνεις μαζί τους.» Κι ύστερα έφυγε και γύρισε η γυναίκα εκεί όπου ανήκε. Έμεινε σαστισμένος για χρόνια ο καημένος ο λασπάνθρωπος. Καλύτερα να μη γνώριζε ποτέ και να συνέχιζε τη ζωή του μέσα στην άγνοια. Κι αυτά τα σποράκια πώς θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν; «Τα έχεις ακόμη;», τον ρώτησα. Έτρεξε στο σπίτι του και τα έφερε κρατώντας τα με θρησκευτική ευλάβεια. Έμοιαζαν με απλούς σπόρους λουλουδιών. «Το μόνο που μπορώ να σου πω, φίλε μου, είναι να τα φυλάξεις στην καρδιά σου, όπως φύλαξες και την ιστορία που μου διηγήθηκες». Ο λασπάνθρωπος αντιλήφθηκε τη συμβουλή μου στην κυριολεξία και με μια αστραπιαία κίνηση βύθισε το χέρι με τους σπόρους στο στήθος του και ω, του θαύματος οι σπόροι έμειναν εκεί!!!! Ήρθε η ώρα να φύγω. «Μπορεί να ξαναέρθω κάποτε. Οι βροχές το χειμώνα είναι αρκετές και ίσως ο δρόμος μου να με ξαναφέρει σ’ αυτή τη λακκούβα.» Τι να πεις κάτι τέτοιες στιγμές όταν δεν ξέρεις με ποιο τρόπο μπορείς να βγάλεις κάποιον απ’ τη «λακκούβα» του; Επέστρεψα στο σπίτι μου και ούτε εκείνη μα ούτε την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά. Τα συναισθήματά μου είχαν μπει σε μεγάλες περιπέτειες.

Πέρασε εκείνο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο και ο χειμώνας και πάνω που είχα αρχίσει να ξεχνάω το λασπάνθρωπο…… Μια βροχερή μέρα με όλες τις άσχημες διαθέσεις που αυτή μπορεί να φέρνει βρέθηκα στον ίδιο δρόμο. Κόσμος αρκετός ήταν μαζεμένος γύρω από μια λακκούβα. Άλλοι σταματούσαν για λίγο και ύστερα έφευγαν βιαστικά, άλλοι έσκυβαν περίεργοι, άλλοι κλωτσούσαν τα λιμνάζοντα νερά που ιρίδιζαν και άλλαζαν χρώματα συνεχώς. Λες και το ουράνιο τόξο βαρέθηκε τα ύψη και μ’ ένα μακροβούτι βρέθηκε εκεί μέσα! Περίμενα να φύγει όλος ο κόσμος και με μια γερή βουτιά βρέθηκα σε μέρη γνωστά. Ο φίλος μου με περίμενε και πάλι. «Έλα να σου δείξω!», μου είπε σαν να μην είχε περάσει μέρα που βρεθήκαμε ξανά!

Στο σπίτι του, στον κήπο του, στο χώρο όπου κινούνταν καθημερινά είχε συμβεί το απίθανο! Παντού τριγύρω οι λάσπες ιρίδιζαν και άλλαζαν χρώματα συνεχώς όπως ακριβώς και τα νερά της λακκούβας. Ο λασπότοπος μεταμορφωνόταν σε ουρανό, σε πίνακα ζωγραφικής, σε λιβάδια, βουνά, θάλασσα, όνειρα! «Τι συνέβη;» «Είχε δίκιο η γυναίκα! Πώς δεν το έβλεπα! Η πραγματικότητα βρίσκεται στα μάτια μας! Αλλάζεις βλέμμα, αλλάζεις και πραγματικότητα!»

Μία τίγρη με ιλαρά βόα είχε φίλο κοιλαρά!( Ο έρωτας εκτός από τυφλός μπορεί να γίνει και επικίνδυνος!)

2009-06-29T21:22:00.000-10:00

Μία τίγρη με ιλαρά

βόα είχε φίλο κοιλαρά!

Μέσα στη ζούγκλα μαζί γυρνούσαν

και τα ζωάκια τρομοκρατούσαν.

Tο ηλιοβασίλεμα μαζί,

θαύμαζαν για μια ζωή

και κάθε νύχτα αγκαλιά,

όνειρα έβλεπαν τρελά!

Η τίγρη πως είναι θαλασσοπόρος

κι ο βόας ωραίος αεροπόρος!

Ταξίδια πως κάνουν μακρινά,

σε θάλασσες κι άγρια βουνά.

Η τίγρη πως κάνει ιστιοπλοΐα

κι ο βόας ωραία ιχνογραφία!

Πως όλα τα ζώα τους θαυμάζουν,

δυνατά ζητωκραυγάζουν!

Μα έβλεπαν κι όνειρα κακά,

τρομαχτικά , εφιαλτικά.

Έβλεπαν θηριοδαμαστές ωραίους,

λυγερούς και θαρραλέους,

μέσα στη ζούγκλα να γυρίζουν,

τους φίλους τους να φυλακίζουν

Κι όταν ξυπνούσαν το πρωί,

τι όμορφη πάλι η ζωή!

Χωρίς θηριοδαμαστές,

κλουβιά, αλυσίδες, φυλακές,

χωρίς φωνές εφιαλτικές.

Κι έπιαναν πάλι το κρυφτό,

τις τούμπες, το κυνηγητό.

Μα μία μέρα του Ιούνη,

που δεν πετούσε ούτε ζουζούνι,

μέσα στη ζούγκλα την πυκνή,

φτάνουνε πέντε κυνηγοί.

Κι ένας θηριοδαμαστής ωραίος,

λυγερός και θαρραλέος,

που όλη μέρα σε κλουβιά

μπαινοβγαίνει με θεριά.

Περπατάει με καμάρι,

του αρέσει το θυμάρι,

έχει θείο στη Μονζαβίκη

και σόι στη Θεσσαλονίκη.

Τρέχουν τα ζώα να κρυφτούν,

απ’ τη σκλαβιά για να σωθούν.

Τρέχει κι ο βόας ο κοιλαράς,

την τίγρη ψάχνει ο φουκαράς.

Μέσα σε θάμνους, πίσω από βράχια,

ρωτάει μέχρι και τα βατράχια!

Βόα μου είναι ν’ απορείς….

Μόνο με θαύμα θα τη βρεις!

Σ’ ένα καθρέφτη εκεί μπροστά,

κάθεται η τίγρη και κοιτά.

Όνειρα κάνει και γελά,

έχει ερωτευτεί τρελά.

Το θηριοδαμαστή το νέο,

το λυγερό και θαρραλέο,

που όλη μέρα σε κλουβιά

μπαινοβγαίνει με θεριά.

«Πώς αυτός θα με προσέξει,

ευθύς στο πλάι μου θα τρέξει;

Να βάλω παπούτσια με τακούνια;

Ή στα κλαδιά να κάνω κούνια;

Να κατσαρώσω τα μαλλιά;

Ή φιόγκους να βάλω στην ουρά;

Μακριά του δε θ’ αντέξω!

Στο πλάι του ευθύς θα τρέξω!»

Και παρατάει τα στολίδια,

φιόγκους, καθρέφτες, δαχτυλίδια,

αρχίζει γρήγορα να τρέχει,

λαχτάρα μεγάλη τώρα έχει!

Ψάχνει το θηριοδαμαστή το νέο,

το λυγερό και θαρραλέο,

που όλη μέρα σε κλουβιά

μπαινοβγαίνει με θεριά.

Ψάχνει μέσα σε σπηλιές,

σε ιπποπόταμων φωλιές.

Ψάχνει πίσω από τα βράχια,

μέσα σε βάλτους με βατράχια.

Ώσπου σε μια στιγμή εκεί,

μέσα στη ζούγκλα την πυκνή,

βλέπει το θηριοδαμαστή το νέο,

το λυγερό και θαρραλέο,

ζωάκια να ψάχνει να φυλακίσει,

μ’ αυτά στο τσίρκο να γυρίσει.

Φωνή η τίγρη βγάζει μεγάλη

και τρέχει στη δική του αγκάλη!

Τη βλέπει ο θηριοδαμαστής ο νέος,

ο λυγερός και θαρραλέος,

αφήνει αλυσίδες και κλουβιά

και σκαρφαλώνει σε κλαδιά,

απ’ το θεριό για να γλιτώσει

και τη ζωούλα του να σώσει!

Μα η τίγρη είναι πάντα εκεί,

όπου αυτός και να κρυφτεί.

Πίσω απ’ του ελέφαντα τ’ αυτιά,

τον βρίσκει και τον κυνηγά!

Μες σε κροκόδειλου το στόμα,

μέσα σε τρύπες, κάτω απ’ το χώμα,

πάνω σε πουλιών φωλιές,

πίσω από λιονταριών ουρές,

η τίγρη είναι πάντα εκεί,

τον βρίσκει κι όλο απορεί:

«Τι έχει πάθει κι όλο τρέχει;

Μήπως μαζί μου κάτι έχει;»

Κι ο θηριοδαμαστής ο νέος,

ο λυγερός και θαρραλέος,

που όλη μέρα σε κλουβιά

μπαινοβγαίνει με θεριά,

απ’ την τρομάρα τη μεγάλη,

τρέχοντας πάει στη Σενεγάλη.

Τη δουλειά του πια αφήνει

και ιχθυοπωλείο στήνει!

Έτσι από θηριοδαμαστής, ο νέος,

ο λυγερός κι ο θαρραλέος,

ιχθυοπώλης είναι πια

και κόλλησε και ιλαρά!

Τα ψαράκια του πουλάει

και τα βράδια τραγουδάει,

για μια τίγρη ερωτευμένη, που

μες στη ζούγκλα ακόμη μένει.

Δεν έχει πλέον ιλαρά

και με βόα κοιλαρά,

παίζουνε κυνηγητό, μήλα

σκοινάκι και κρυφτό.

Και τις νύχτες αγκαλιά,

όνειρα βλέπουνε τρελά!

(Κάτι ανάλαφρο, όπως πρέπει να είναι το καλοκαίρι. Καλό καλοκαίρι σε όλους!!!)

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΑΣ

2009-06-25T20:57:00.000-10:00

Στη χώρα της σαπουνόφουσκας γεννήθηκε κάποτε μια νέα σαπουνόφουσκα ευρύχωρη και καλογυαλισμένη. Ιρίδιζε στον ήλιο και όλοι τη θαύμαζαν για το πόσο ψηλά μπορούσε να φτάσει. Μια μέρα έφτασε στη χώρα αυτή ένας πολύ περίεργος άνθρωπος. -Θέλω ν’ αγοράσω την καλύτερη σαπουνόφουσκα που υπάρχει εδώ, είπε και όλες οι σαπουνόφουσκες που πίστευαν ότι είναι όμορφες παρουσιάστηκαν μπροστά του. Όλες εκτός από την πιο όμορφη. Ο άνθρωπος έμεινε ανικανοποίητος. Καμιά δεν του φαινόταν κατάλληλη και ικανή για μεγάλα ύψη και όπως γύρισε να φύγει απογοητευμένος, έπεσε το μάτι του ψηλά σε μια σαπουνόφουσκα που πετούσε από δέντρο σε δέντρο και γυάλιζε στον ήλιο σαν αστερόμπαλα. «Αυτή είναι η σαπουνόφουσκα που ζητάω!», σκέφτηκε και τη φώναξε κοντά του. Από κείνη τη μέρα η σαπουνόφουσκα ήταν το σπίτι αυτού του περίεργου ανθρώπου. Ζούσε μέσα της και πήγαινε παντού μαζί της. Κάθε πρωί ο άνθρωπος είχε πολλά να κάνει. Γυάλιζε προσεκτικά τη σαπουνόφουσκά του. Δεν άφηνε ούτε μια μεριά της χωρίς να ξεσκονίσει και να διπλογυαλίσει. Ύστερα απ’ αυτό άρχισε να κάνει μικρά και απαλά πηδηματάκια μέσα της και αργότερα πιο δυνατά και πιο γρήγορα. Αυτό το έλεγε μασάζ και έκανε καλό όχι μόνο στον ίδιο που έτσι έκανε και την πρωινή του γυμναστική αλλά και στη σαπουνόφουσκα που διατηρούσε μ’ αυτό τον τρόπο την ελαστικότητά της. Ο άνθρωπος ένιωθε πολύ ευτυχισμένος μέσα στη σαπουνόφουσκά του. Πήγαινε μαζί της όπου ήθελε χωρίς να κουράζεται, έβλεπε τα πάντα από ψηλά και δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν για το τι κάνει, αφού δεν είχε κανέναν να μιλήσει. Ήταν ΜΟΝΟΣ. - Πώς σε λένε; τον ρώτησε μια μέρα η σαπουνόφουσκα. -Κανένας δε μου έδωσε ποτέ κάποιο όνομα. Όλοι όταν ήθελαν να μιλήσουν για μένα με έδειχναν και έλεγαν αυτός. Άρα νομίζω ότι με λένε Αυτός. -Εμένα με λένε Πολυτίμη. Γιατί είσαι μόνος; -Μου άρεσε πάντα να κοιτάζω τ’ αστέρια και τα σύννεφα όταν περπατούσα, να κάνω όνειρα και ν’ ακούω παραμύθια. Πρόσεχα και θαύμαζα τα μικρά μικρά κομματάκια του κόσμου που κανένας δεν έδινε σημασία και τους έδινα δικά μου ονόματα. Αυτό σε όλους τους σοβαρούς ανθρώπους φαινόταν περίεργο και έτσι έμεινα μόνος. -Δηλαδή μένεις μόνο σου όταν δεν κάνεις αυτό που κάνουν και οι άλλοι; αναρωτήθηκε η σαπουνόφουσκα. -Μένεις μόνος όταν δεν καταλαβαίνεις και δεν κάνεις αυτό που κάνουν οι πολλοί, είπε ο άνθρωπος και η Πολυτίμη για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε λυπημένη. Οι μέρες κυλούσαν και ο άνθρωπος με την Πολυτίμη ταξίδευαν από τόπο σε τόπο μα δε σταματούσαν πουθενά. Ο άνθρωπος έβλεπε καινούρια πράγματα και τους έδινε δικά του ονόματα και η Πολυτίμη του πρόσφερε πάντα την καλύτερη θέα. Ένα πρωινό η Πολυτίμη ήταν σταματημένη πάνω σε μία λεμονιά και μαζί με τον άνθρωπο απολάμβαναν τη μυρωδιά των ανθών της, όταν είδαν από μακριά να πλησιάζει μια πορτοκαλί σαπουνόφουσκα. Μέσα της μια γυναίκα ήταν καθισμένη αναπαυτικά και διάβαζε ένα βιβλίο. -Νόμιζα ότι μόνο εγώ ταξιδεύω μ’ αυτό τον τρόπο, είπε ο άνθρωπος στη γυναίκα, όταν πλησίασε στη λεμονιά -Τι περίεργη σκέψη! Γιατί να είσαι ο μόνος, εσύ ανακάλυψες τις σαπουνόφουσκες; -Όλοι όσοι γνώρισα μέχρι τώρα μου έλεγαν ότι είμαι διαφορετικός και περίεργος, ότι δεν ανήκω στο δικό τους κόσμο, γι’ αυτό κι εγώ ταξιδεύω με τη σαπουνόφουσκα μου, την Πολυτίμη. Έτσι δεν βλέπω και δεν ενοχλώ κανέναν. -Άλλη μια περίεργη σκέψη! Σου είπαν ότι είσαι διαφορετικός και το πίστεψες; Εγώ θα έλεγα ότι είσαι μοναδικός! Πώς σου φαίνεται αυτό; Κανένας δεν μου είπε ποτέ ότι είμαι διαφορετική ούτε περίεργη, ταξιδεύω όμως με τη σαπουνόφουσκα γιατί μου αρέσει πολύ η θέα που έχω από δω. Είδες λοιπόν πόσο μοιάζουμε; -Κι εμένα μου αρέσει πολύ η θέα που έχω όταν ταξιδεύω με την Πολυτίμη. Αυτό είναι αλήθεια! Δεν είμαι λοιπόν διαφορετικός; -Σου αρέσει να βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά από τους άλλους. Αυτό σε κάνει μοναδικό, όχι όμως διαφορετικό. Σε όλους αρέσει να κάνουν κάτι διαφορετικό από τους άλλους και αυτό είναι που τελικά μας κάνει ίδιους. -Όπως εγώ κι εσύ! -Ακριβώς! Τι θα έλεγες να ταξιδεύαμε παρέα; Υπάρχουν πολλά μέρη που δεν έχω δει ακόμα. Με λένε Αυτή. Από κείνη τη μέρα Αυτός και Αυτή ταξιδεύουν παρέα. Όταν έρχεται ο χειμώνας σταματάν για λίγο τα ταξίδια και μένουν στην βουνό με το ροζ χώμα. Κατασκευάζουν φυσαλίδες και τις πουλάν στα ψάρια και σαπουνόφουσκες για όσους θέλουν να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά!!

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ

2009-06-25T20:42:00.000-10:00

"Μπορώ να ταξιδέψω παντού", έλεγε η βαρκούλα. "Υπάρχουν μέρη που δεν μπορείς να τα φτάσεις", απαντούσε η γοργόνα. "Μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο", καυχιόταν η βαρκούλα. "Υπάρχουν μέρη μακρινά και αταξίδευτα", έλεγε ο αστερίας. "Μπορώ, μπορώ, μπορώ να φτάσω όπου ονειρευτώ", έλεγε η βαρκούλα και τα ΄γραφε τα λόγια της πάνω στο κύμα. "Και πού ονειρεύεσαι να πας;" ρωτούσε το πανάκι. "Στο φεγγάρι, στο φεγγάρι ονειρεύομαι να πάω κάθε βράδυ", απαντούσε η βαρκούλα. Και τα χρόνια περνούσαν και η βαρκούλα ταξίδευε σε νερά γαλανά και νερά μαύρα. Μα στο φεγγάρι δεν έφτανε. Ώσπου το όνειρό της το ξέχασε. Και περνούσε ο καιρός και ήρθε η ώρα να μείνει η βαρκούλα για πάντα στον ταρσανά κι άλλες καινούριες βαρκούλες να πάρουν τη θέση της στο κύμα και να λένε τραγούδια καλοκαιρινά στους γλάρους. Τις ευχές όμως, που φτάνουν μέχρι τον ουρανό, τις μαζεύουν τ' αστέρια και δεν τις ξεχνούν ποτέ. Μόνη η βαρκούλα στον ταρσανά, απολάμβανε το βραδινό αεράκι, που της χάιδευε το πανάκι και είδε το φεγγάρι και θυμήθηκε το ξεχασμένο το όνειρό της. Και το φεγγάρι είδε τη βαρκούλα και θυμήθηκε κι αυτό το δικό του όνειρο....Τα ταξίδια του πάντα τα 'κανε, παράπονο δεν είχε,μα πόσο, πόσο θά θελε να γινόταν καραβοκύρης σε μια δικιά του, ολόδικιά του βαρκούλα!!! Τ' αστέρια ήξεραν το λογισμό του. Μάζεψαν την αστρόσκονη απ' όλες τις ευχές και μ' αυτή έφτιαξαν αστερόσκοινο. Το έριξαν στη βαρκούλα, τη δέσανε γερά και με μια ανάσα την τράβηξαν απ' τον ταρσανά στον ουρανό. Το βράδυ εκείνο ένας περίεργος, λαμπερός καραβοκύρης ταξίδευε πάνω σε μια λαμπερή, γεμάτη αστερόσκονη, βαρκούλα. Και τη λάμψη τους τη ζήλεψαν όλοι οι καραβοκύρηδες και όλες οι βαρκούλες του κόσμου!!